Kultura chrześcijańska i świecka w świetle (po)soborowej eklezjologii. Ich jedność w odmienności

Sobór Watykański II, a następnie posoborowa teologia wprowadziły istotne zmiany nie tylko w rozumieniu samego Kościoła, ale też jego nastawienia do świata zewnętrznego. Punktem wyjścia refleksji jest ukazanie powstawania Kościoła, co obejmuje pięć etapów nieustannego wykształcania się wspólnoty uczennic i uczniów Jezusa Chrystusa. Każdy z tych kościelnych etapów pozostaje w innym odniesieniu do niereligijnego otoczenia, które też ma swoje osiągnięcia i cieszy się właściwą sobie autonomią. Artykuł „Kultura chrześcijańska i świecka w świetle (po)soborowej eklezjologii. Ich jedność w odmienności” to próba wykazania konieczności i niezbywalności dialogu między Kościołem a światem, jaki ma dokonywać się szczególnie w przestrzeni kultury. Tak Kościół, jak i świat potrzebują kultury dla swojego istnienia i dalszego rozwoju. Oba te podmioty również kulturę wytwarzają. Eklezjalna wspólnota Trójjedynego Boga w ciągu całych swoich dziejów pozostaje w napięciu z otaczającym ją światem. Z jednej strony: chrześcijanie i otaczający ich świat mają wiele punktów wspólnych w ich wzajemnej służbie wobec każdego człowieka i całego stworzenia, a z drugiej: chrześcijaństwo w swojej wyjątkowości pozostaje absolutnie i całkowicie różne od tego, czym jest świat ze swoją świecką kulturą.