Piotr Skarga

Rozdział przedstawia Piotra Skargę jako jednego z najważniejszych polskich przedstawicieli potrydenckiej teologii kontrowersyjnej. Jego działalność kaznodziejska i pisarska tworzyła spójny projekt obrony doktryny katolickiej, jedności Kościoła oraz chrześcijańskiego ładu życia publicznego. Szczególne miejsce zajmują apologia Kościoła i papieskiego prymatu, obrona Eucharystii i sakramentów, polemika z antytrynitaryzmem oraz zaangażowanie w problematykę unii brzeskiej. Skarga posługiwał się językiem silnie retorycznym i konfesyjnym, dlatego jego apologetyka pozostawała ściśle związana z kaznodziejstwem i praktyką duszpasterską. Rozdział wskazuje również na ograniczenia tego modelu, zwłaszcza w zakresie oceny pluralizmu religijnego i sposobu rozumienia jedności Kościoła.