Piotr Kremer

Rozdział rekonstruuje działalność naukową, dydaktyczną i organizacyjną Piotra Antoniego Kremera, jednego z przedstawicieli kształtującego się lubelskiego środowiska teologii fundamentalnej. Jego formacja teologiczna pozostawała silnie związana z neoscholastyką, jednak zainteresowania badawcze obejmowały także problematykę porównawczą i ekumeniczną. Szczególną uwagę poświęcał relacjom między katolicyzmem a prawosławiem, zagadnieniom prymatu papieskiego, jedności Kościoła i autorytetu eklezjalnego. Podejmował również tematykę chrystologiczną i mariologiczną, broniąc historycznej wiarygodności Chrystusa i analizując podstawy doktryny maryjnej. Rozdział pokazuje, że znaczenie Kremera wynikało nie tylko z jego publikacji, lecz także z działalności dydaktycznej i udziału w tworzeniu intelektualnych podstaw lubelskiej szkoły teologii fundamentalnej.