Z teologii pielgrzymowania i pielgrzymki

Wśród religijnych praktyk chrześcijańskich ważną rolę odgrywają ludowe formy pobożności, które przybierają wiele form zależnie od czasu, miejsca, kultury i wiary danej społeczności opisanej w „Dyrektorium o pobożności ludowej i liturgii”. Istotną częścią tych form pobożności są pielgrzymki, opisane już w Starym Testamencie i często praktykowane w chrześcijaństwie.  Pielgrzymowanie chrześcijańskie wyraża się w osobistym lub grupowym, najczęściej pieszym, nawiedzeniu sanktuarium lub innego miejsca świętego, aby tam uczestniczyć w liturgii i praktykach pobożności, prosząc o opiekę Bożą, dziękując za otrzymane łaski i przeżywając swoją wiarę we wspólnocie Kościoła. Istnieje możliwość także pielgrzymki duchowej, czyli łączenia się duchowo np. za pośrednictwem mediów, z miejscami i grupami pielgrzymkowymi.
Artykuł omawia rodzaje pielgrzymek, ich duchowy charakter, podkreślając znaczenie pielgrzymowania w praktyce życia chrześcijańskiego. Kościół docenia znaczenie pielgrzymek, bo w nich odzwierciedla się jego natura jako ludu pielgrzymującego a teologia pastoralna wskazuje potrzebę dobrego przygotowania pielgrzymek, sprawowania Mszy św. w trakcie pielgrzymowania z możliwościami wspólnej i osobistej modlitwy.