Problematyka paradoksu w myśli Henriego de Lubaca i Hansa Ursa von Balthasara

Niniejsza praca podejmuje problematykę roli i miejsca paradoksu w refleksji dogmatycznej na bazie analizy twórczości Henriego de Lubaca i Hansa Ursa von Balthasara. Problematyka rozpatrywana jest dwupłaszczyznowo. Pierwsza płaszczyzna dotyczy zawartej w pierwszych dwóch rozdziałach analizy poszczególnych paradoksów teologicznych występujących w myśli każdego z tych autorów z osobna. W rozdziale pierwszym — poświęconym Lubakowi — refleksja dotyczy paradoksu poznawalności i niepoznawalności Boga, paradoksu Kościoła, paradoksu humanizmu ateistycznego i paradoksu człowieka. W rozdziale drugim — poświęconym Balthasarowi — pochylamy się nad paradoksem jedności i wielości, paradoksem wolności w kontekście posłuszeństwa i odpowiedzialności, trynitarno-chrystologicznym paradoksem wiary, nadziei i miłości oraz paradoksem kenozy Boga. Druga płaszczyzna dotyczy przeprowadzonej w trzecim rozdziale metarefleksji nad miejscem paradoksu w metodologicznym instrumentarium obu autorów. W szczególności przedyskutowany został problem relacji kategorii paradoksu do syntezy i tajemnicy u Lubaca oraz do dialektyki i analogii u Balthasara. Analizy te stanowią bazę do wysunięcia tezy o tym, że w twórczości obu myślicieli mamy do czynienia z zalążkiem nowej metody, określonej w niniejszym studium mianem metody paradoksu.