Czesław Stanisław Bartnik

Rozdział rekonstruuje apologetyczny wymiar rozległego dorobku Czesława Stanisława Bartnika w perspektywie rozwijanego przez niego personalizmu. Bartnik nie stworzył klasycznego systemu apologetycznego, lecz włączył funkcję obrony i uzasadniania chrześcijaństwa w szeroką syntezę teologiczną. Kategoria osoby staje się w niej podstawowym narzędziem interpretacji relacji człowieka do Boga, historii, kultury, społeczeństwa i Kościoła. Wśród najważniejszych obszarów jego refleksji znajdują się personalistyczna wizja teologii, chrystologia historiozbawcza, eklezjologia rozumiana jako communio personarum oraz integralna mariologia. Rozdział ukazuje jego koncepcję jako próbę zachowania racjonalnego i krytycznego wymiaru apologetyki przy jednoczesnym rozszerzeniu jej zainteresowań na całokształt ludzkiej egzystencji i kultury.