Stanisław Nagy

Rozdział przedstawia Stanisława Nagyego jako jednego z najważniejszych polskich eklezjologów i teologów fundamentalnych okresu posoborowego. Głównym przedmiotem jego refleksji była wiarygodność Kościoła oraz możliwość współczesnego wykorzystania klasycznych dróg apologetycznych, takich jak via historica, via notarum i via primatus. Nagy zachowywał przekonanie o widzialnym, apostolskim i hierarchicznym charakterze Kościoła, ale interpretował tradycyjne argumenty w świetle historii zbawienia i nauczania Soboru Watykańskiego II. Istotną rolę w jego myśli odgrywał także ekumenizm i problem jedności chrześcijan. Rozdział ukazuje go jako teologa łączącego ciągłość z tradycją katolickiej apologetyki z jej posoborową korektą i poszerzeniem.