Maciej Sieniatycki

Rozdział przedstawia Macieja Sieniatyckiego jako reprezentatywnego przedstawiciela polskiej apologetyki i teologii fundamentalnej okresu przedsoborowego. Jego system opierał się na klasycznej strukturze demonstratio religiosa, demonstratio christiana i demonstratio catholica, prowadzącej od wykazania racjonalności religii do uzasadnienia prawdziwości chrześcijaństwa i Kościoła katolickiego. Refleksja Sieniatyckiego była mocno zakorzeniona w neoscholastyce i kontekście walki z modernizmem. Objawienie ujmował przede wszystkim w perspektywie doktrynalnej, a Kościół jako widzialną instytucję wyposażoną w autorytet przekazywania prawdy objawionej. Rozdział ukazuje zarówno systematyczność i konsekwencję jego projektu, jak i ograniczenia modelu typowego dla katolickiej teologii przedsoborowej.