Stanisław Hozjusz

Rozdział przedstawia Stanisława Hozjusza jako jednego z najwybitniejszych katolickich teologów epoki reformacji i czołowego przedstawiciela polskiej apologetyki kontrreformacyjnej. Analizie poddano zarówno jego biografię i działalność kościelną, jak i najważniejsze pisma polemiczne, w których formułował całościową obronę katolickiego rozumienia Objawienia i Kościoła. Szczególną rolę odgrywa u niego przekonanie o nierozdzielności Pisma Świętego, Tradycji apostolskiej i autorytetu nauczycielskiego Kościoła. Jego eklezjologia koncentruje się na czterech klasycznych znamionach Kościoła oraz na jego historycznej ciągłości i jedności. Rozdział pokazuje również, że mimo wyraźnie polemicznego języka epoki dorobek Hozjusza można interpretować jako próbę zabezpieczenia jedności chrześcijaństwa opartej na prawdzie doktrynalnej.