Jakub z Paradyża

Rozdział przedstawia Jakuba z Paradyża jako jednego z najwybitniejszych XV-wiecznych przedstawicieli apologetyki koncyliarystycznej. Jego twórczość była odpowiedzią na kryzys instytucjonalny i moralny późnośredniowiecznego Kościoła, dlatego apologetyka przyjmowała w jego ujęciu przede wszystkim charakter ad intra. Jakub łączył rozbudowaną refleksję eklezjologiczną z programem duchowej i praktycznej reformy wspólnoty chrześcijańskiej. Szczególne znaczenie miała jego obrona nadrzędnej roli soboru powszechnego, którego autorytet uzasadniał argumentami biblijnymi, patrystycznymi, historycznymi i logicznymi. Jego koncyliaryzm nie był więc jedynie teorią władzy, lecz elementem szerszego projektu odbudowania jedności, świętości i wiarygodności Kościoła.