Mateusz z Krakowa

Rozdział przedstawia Mateusza z Krakowa jako jednego z najważniejszych polskich teologów przełomu wieków XIV i XV oraz uczestnika europejskich debat dotyczących kryzysu Kościoła. Jego refleksja wyrastała przede wszystkim z doświadczenia wielkiej schizmy zachodniej i koncentrowała się na problemach władzy kościelnej, reformy oraz odpowiedzialności duchowieństwa. Mateusz krytykował nadużycia związane z centralizacją kościelną, symonią i obsadzaniem beneficjów, podkreślając znaczenie prawa, rozumu i moralnej jakości sprawowania urzędu. W jego myśli widoczne są elementy koncyliaryzmu i przekonanie, że odnowa struktur Kościoła musi być połączona z odnową życia jego członków. Rozdział ukazuje jego dorobek jako ważny etap rozwoju średniowiecznej eklezjologii i polskiej refleksji nad wiarygodnością Kościoła.