Wieki od XIV do XV

Rozdział przedstawia najważniejsze przemiany historyczne, kościelne, teologiczne i filozoficzne XIV i XV wieku, tworzące kontekst dla narodzin i rozwoju polskiej refleksji apologetycznej. Szczególną uwagę poświęcono wielkiej schizmie zachodniej, soborom w Konstancji i Bazylei oraz rozwojowi koncyliaryzmu, który stał się jednym z najważniejszych nurtów późnośredniowiecznej eklezjologii. Omówiono również przemiany scholastyki związane z myślą Jana Dunsa Szkota i Wilhelma Ockhama, rozpowszechnieniem nominalizmu i via moderna, a także rozwojem nowych form duchowości. Istotnym elementem rozdziału jest ukazanie wzrostu znaczenia uniwersytetów oraz powstania Wydziału Teologicznego w Krakowie, dzięki któremu polscy teologowie włączyli się w najważniejsze europejskie debaty. Całość odtwarza intelektualne i eklezjalne środowisko, w którym kształtowała się późnośredniowieczna polska teologia.