Od zasady „accountability” do kanonisty towarzyszącego osobom skrzywdzonym wykorzystaniem seksualnym w Kościele

Rozdział Aleksandry Brzemii‑Bonarek analizuje, jak rozwój wiktymologii i ochrony praw człowieka doprowadził do przekształcenia klasycznego, sprawco‑centrycznego modelu prawa karnego w taki, który uznaje ofiarę za podmiot postępowania i domaga się szczególnej ochrony jej praw. Autorka omawia ewolucję dokumentów Stolicy Apostolskiej – od „Sacramentorum sanctitatis tutela” i „Normae de gravioribus delictis” po motu proprio „Vos estis lux mundi” – pokazując stopniowe wprowadzanie języka „ofiary” oraz norm nakazujących troskę duchową, medyczną, terapeutyczną i prawną wobec osób skrzywdzonych i ich rodzin. Centralnym wątkiem jest zasada „accountability”, rozumiana jako rozliczalność Kościoła w zakresie raportowania nadużyć, sprawiedliwego osądzania sprawców, kompensacji szkód i prewencji systemowej, angażującej struktury powszechne i lokalne, a także ruchy świeckich i wyspecjalizowane ośrodki. W tym kontekście kanonista nie jest jedynie technicznym wykonawcą norm, lecz osobą towarzyszącą ofiarom, łączącą wymóg bezstronności procesowej z empatyczną postawą wobec zranionych, zgodnie z wezwaniami papieża Franciszka do solidarności z ofiarami nadużyć w Kościele.