Duchowy testament Apostoła Narodów (Dz 20, 17–38; 2 Tm 4, 1–8)

Artykuł składa się z dwóch części. Zarówno pierwsza (Dz 20, 17–38), jak i druga (2 Tm 4, 1–5) traktują o apostole Pawle i są ściśle ze sobą powiązane. Z punktu widzenia literackiego wspomniane perykopy z Dziejów Apostolskich oraz z Drugiego Listu do Tymoteusza przyjmują wartość testamentu, mimo że w przypadku Dziejów mamy do czynienia faktycznie z mową pożegnalną. Jednak jest ona ostatnim słowem skierowanym do starszych z Efezu, dlatego można ją uznać za testament. Zaprezentowana w tych tekstach postać Pawła, chociaż w niektórych fragmentach odbiega od historii, to jednak spełnia swoją funkcję zamierzoną przez autorów. Stanowi jasny punkt odniesienia dla Kościoła po-apostolskiego w czasach zmagań o prawdę i moralną postawę odpowiedzialnych za wspólnotę eklezjalną.