Mądrość Boża i mądrość ludzka w Pawłowym orędziu do Koryntian (1 Kor 1, 17–3, 4)

Co sprawiało, że przepowiadanie Pawła było skuteczne, że Apostoł Narodów pociągał za sobą tłumy i pod wpływem jego nauczania Kościół Chrystusowy rozrastał się w Imperium Rzymskim? By móc odpowiedzieć na to pytanie, w powyższym artykule określony został styl retoryczny Pierwszego Listu do Koryntian. Zaprezentowano także strukturę retoryczną fragmentu 1 Kor 1–4. Przyjrzeliśmy się szczególnie analizie retorycznej i egzegetycznej dwóch kroków argumentacji św. Pawła zawartych 1 Kor 1, 18–3, 4. Ich treść dotyczy przesłania płynącego z krzyża Chrystusa, orędzia do Koryntian wypływającego z nauki o zwycięskiej mocy Ukrzyżowanego oraz mądrości krzyża, którą pojąć mogą jedynie dojrzali w wierze chrześcijanie, zwani przez apostoła duchowymi. Ostatecznie ukazano działanie Ducha Świętego, który konstytuuje mądrość „człowieka duchowego” przeciwnego „człowiekowi zmysłowemu”.