Wiara, teologia i polityka. Studia z teologii politycznej. Część 1

Kościół katolicki wszystkich wieków jest przekonany (nawet jeśli praktycznie nie zawsze dało się to przekonanie realizować), że polityka należy do sfery rozumu – rozumu naturalnego, a więc wspólnego wszystkim. Polityka jest więc pracą, która zakłada fundamentalne używanie rozumu i powinna kierować się cnotami naturalnymi, które dobrze opisała starożytność grecka, przede wszystkim cnotami kardynalnymi: roztropnością, sprawiedliwością, wstrzemięźliwością i męstwem. Takie przekonanie domaga się wykluczenia przede wszystkim teologizacji polityki, która stałaby się ideologizacją wiary. Polityki bowiem nie wyprowadza się z wiary, ale z rozumu.
Teologia polityczna jest tym nurtem refleksji teologicznej, która stawia sobie na celu troskę o jednoznaczne rozróżnienie między dziedziną polityki i dziedziną wiary, inspirując się słowami Chrystusa: „Dajcie cesarzowi to, co należy do cesarza, a Bogu to, co należy do Boga”.