Marian Ignacy Morawski

Rozdział analizuje dorobek Mariana Ignacego Morawskiego jako jednego z najważniejszych polskich apologetów i filozofów neoscholastycznych XIX wieku. Jego twórczość stanowiła odpowiedź na pozytywizm, materializm, ewolucjonizm i inne nurty kwestionujące metafizyczne i religijne podstawy chrześcijańskiego obrazu świata. Morawski podejmował zagadnienia relacji filozofii do teologii, interpretacji celowości w przyrodzie, wolności człowieka oraz prawa naturalnego. Szczególną rolę odgrywała u niego obrona harmonii między wiarą i rozumem oraz przekonanie, że rozwój nauk przyrodniczych nie musi prowadzić do negacji religii. Rozdział wskazuje zarazem historyczne ograniczenia jego modelu apologetyki, mocno zakorzenionego w metafizyce neoscholastycznej.