Piotr Wysz z Radolina

Rozdział analizuje działalność i myśl Piotra Wysza z Radolina na tle kryzysu Kościoła spowodowanego wielką schizmą zachodnią. Szczególną uwagę poświęcono jego poglądom na naturę i granice władzy kościelnej, konieczność reformy oraz relację między papieżem, całym Kościołem i soborem powszechnym. Wysz podkreślał, że wykonywanie urzędu kościelnego podlega normom Objawienia i rozumu, a władza nie może być traktowana jako wartość niezależna od dobra wspólnoty. Na tej podstawie formułował postulaty regularnego zwoływania soborów i dopuszczał możliwość przeciwdziałania papieżowi działającemu wbrew wierze. Rozdział ukazuje go jako jednego z najważniejszych prekursorów polskiego koncyliaryzmu i refleksji nad odpowiedzialnym sprawowaniem władzy w Kościele.