Semantyka „(nie)pewności” w horyzoncie logiki i wiary

Rozdział podejmuje problem złożoności „(nie)pewności” w trzech wymiarach: semantycznym, logicznym i religijnym. Posługując się obrazem Arthura Hughesa Uncertainty (1878), jako metaforą wizualną, autor analizuje pięć form niepewności: ontologiczną, epistemiczną, aksjologiczną, wolitywną i egzystencjalną. Analiza ukazuje, w jaki sposób formalne systemy logiczne — w tym logika wielowartościowa Łukasiewicza, logika epistemiczna Hintikki oraz logika rozmyta Zadeha — przedstawiają stany pośrednie między prawdą a fałszem. W wymiarze religijnym, odwołując się do myśli Kierkegaarda, Akwinaty i Schelera, autor dowodzi, że niepewność nie jest niedoskonałością poznania ani wiary, lecz ich naturalnym i twórczym warunkiem. Wiara jawi się zatem jako „pewność w niepewności” — przestrzeń, w której rozum spotyka się z zaufaniem, a logika splata się z miłością.