Paradoksy (późnej) nowoczesności

Tekst dotyczy paradoksów obecnych w nowoczesności, w tym także jej późnej odmianie, czasem zwanej dla odróżnienia ponowoczesnością, która zdaniem autorki podążającej tokiem myślenia Anthony’ego Giddensa zasadniczo jedynie wyostrza i potęguje cechy zawarte od początku w ideach fundujących rzeczywistość zwaną nowoczesnością lub nawet postśredniowieczną nowożytność. W tym kontekście autorka identyfikuje nowoczesne dążenie do panowania nad światem i człowiekiem poprzez pewność wiedzy jako kluczową cechę nowoczesności. Paradoksem okazuje się jednak utrata pewności i kontroli, dość szeroko obecna w późnej nowoczesności. Autorka śledzi możliwe korzenie wskazanych w tekście paradoksów, nawiązując do idei Kartezjańskiego wątpienia oraz odwołując się do współczesnych autorów takich jak Anthony Giddens, Jürgen Habermas, Michael J. Sandel czy Mary F. Rousseau, a także posługując się ilustracjami i tropami obecnymi w kulturze popularnej.