Chrześcijańskie rozumienie drogi

Rozumienie drogi może być co najmniej dwojakie: jako konkretny szlak łączący miejscowości, który umożliwia pokonywanie odległości, które ich dzielą, a także ‒ w rozumieniu alegorycznym ‒  przeniesienie znaczenia szlaku w sferę duchową. Filozoficzna zaduma nad drogą doprowadziła do ciekawych stwierdzeń dotyczących wymogów, które narzuca człowiekowi sam fakt wędrowania. Konieczna jest bowiem świadomość własnej kondycji i potrzeby wystarczających sił, by wyruszenie w drogę miało sens. Biblia zawiera wiele obrazów drogi i wędrowania człowieka. Już u zarania dziejów Bóg nakazuje ludziom, aby się rozeszli po ziemi, zaludniali ją i czynili ją sobie poddaną (por. Rdz 1, 28). W nieustannym rozwoju, w drodze, nieprzerwanie rozwija się wiara Kościoła, w której każdy wierzący wzrasta, udoskonala się i umacnia. Cnotą ludzkiej drogi jest nadzieja, która ukierunkowuje ludzkie życie ku przyszłości. Motorem chrześcijańskiej drogi jest miłość ‒ wspieranie się wzajemne w wędrowaniu, zgodnie z tym, do czego wzywał św. Paweł: „Postępujcie drogą miłości” (Ef 5, 2). Ludzka droga oznacza więc postęp i dążenie do świętości.