Wiara jako integralny wymiar teologii i psychologii

Rozdział podejmuje analizę wiary jako zjawiska występującego zarówno w teologii, jak i w psychologii, wskazując na jej znaczenie dla rozumienia człowieka. Autor omawia wiarę w wymiarze antropologicznym (akt ludzkiej woli uznawania rzeczywistości nieudowodnionych) oraz religijnym (relacja do Boga). Przedstawione są argumenty za naukowością teologii mimo braku empirycznej weryfikowalności niektórych prawd religijnych, z uwzględnieniem metodologii teologicznej i wkładu myślicieli takich jak Tomasz z Akwinu i Jan Paweł II. Rozdział analizuje również wybrane założenia współczesnej psychologii, krytycznie oceniając powszechne przekonania dotyczące pozytywnego myślenia, terapii poznawczo-behawioralnej oraz znaczenia ambitnych celów, wskazując na wiele elementów spoczywających raczej na wierze niż na potwierdzonych badaniach. Autor wykazuje, że zarówno teologia, jak i psychologia czerpią z elementów wiary, a oba te obszary mają wspólne pole badawcze oparte na zaufaniu. Zaproponowana perspektywa łączy refleksję nad naukowością obu dyscyplin z pragmatycznym kryterium – dobrem człowieka, podkreślając możliwość ich komplementarnego współistnienia.